Zaterdag 30 Augustus: Death Valley

Zonet onze laatste nacht in de Venetian doorgebracht. Het moment waar ik – Ruben – sinds gisteren namiddag een beetje naar uitkeek, namelijk de drukke stad inruilen voor de rust van het platteland en de nationale parken. Om 10:45 belden we de bagage jongen om ons te assisteren om alle onze rommel terug in de auto te krijgen. Nadien leek het een geluk bij een ongeluk, onze auto was namelijk verplaatst naar de parking van het bijhorende winkelcentrum. Concreet: we dienden onze bagage via een andere weg naar onze auto te brengen. Terwijl Kevin en Jeroen gingen inladen, ging ik ondertussen naar de balie om uit te checken. Nadien was ons avontuur in Las Vegas ten einde.

In de wagen stelden we onze GPS in richting een US Postal Service Office om de nodige postzegels aan te kopen. Nadien zetten we onze weg verder richting Death Valley National Park. Een drietal uurtjes later kwamen we aan in het visitor center waar we een stickertje kregen om aan te tonen dat we een jaarpas hadden. Aan de ingang stond ook een thermometer die de huidige temperatuur aanduidde. Op het moment zelf stond de meter op 118 Fahrenheit of 47,8° Celsius.

USA-15-2

Aan de ingang van het visitor center stond tevens een bordje waar ze het aantal doden op bijhielden sinds midden 2014. Een getal die reeds op 2 staat te pronken. Iets waar ze niet bepaald fier op waren! Naast het bord waren een aantal wandeltips opgelijst, waaronder “als je niet zeker bent van je zelf, overweeg om niet te gaan wandelen”. We merkten eveneens op dat de aanbevolen waterprovisie per dag verdubbeld was. Met deze temperaturen, besloten we om vandaag niet te wandelen en met de auto naar de verschillend overzichtspunten te gaan. Een wijze keuze bleek nadien.

Ook hier kregen we terug een lijstje aan bezienswaardigheden mee. Het systeem werkt dus degelijk en je bent steeds zeer goed geïnformeerd! Onze eerste stop was de zoutvlakte die je van dichtbij kon bekijken aan het overzichtspunt Badwater Bassin. We plaatsten onze auto op de bijhorende parking en gingen via de trappen af tot op de zoutvlakte. De zoutvlakte reikte tot aan de horizon en met iedere stap die we zetten, reek deze steeds iets verder. Hier op het laagste punt van de vallei (35 meter onder de zeespiegel) was de warmte meer dan voelbaar, de zon brandde op ons gezicht en de witte ondergrond zorgde voor een reflecterend zonlicht waarbij een zonnebril geen overbodige luxe was. Het gevoel en zicht was het beste vergelijkbaar met een brandende zon op een skipiste. Door de vallei waaide een lichte wind zoals die vanuit een warmeluchtoven. De duivelse temperaturen legden een zwaar fysisch gewicht op onze schouders, het verlangen van de airco in de wagen was nog nooit zo groot.

USA-15-1

Nadien reden we terug via dezelfde weg om een heel klein eenrichtingsweggetje in te slaan die ons tussen groen- en roodgekleurde rotsformaties bracht. Het weggetje van een aantal kilometers lang die redelijk wat hoogtemeters met zich mee bracht, kwam terug uit op de hoofdweg vanwaar we verder reden naar Dante’s View. Dante’s View is een hogergelegen punt vanwaar je de volledige vallei in zijn schoonheid kan bewonderen. Via een weg met een lengte van ongeveer 27 kilometer, kwamen we aan op de parking. Hier was een trail aangelegd die zowel langs de linkerkant, als de rechterkant van de parking begon. We namen het linker trail omdat die nog iets hoger en iets meer uitstak over de vallei. In tegenstelling tot beneden was het hier aangenaam warm. Een verschil van 32 Fahrenheit die de temperatuur op een aangename 30 graden bracht.

USA-15-3

Na het bezoek aan Death Valley zetten we onze weg verder richting Sequoia National Park. Hiervoor dienden we via Highway 190 het park te doorkruisen. Het was onze bedoeling om door te rijden tot in Bakersfield. Echter de weg tot buiten het nationaal park hadden we lichtjes onderschat en de schemering die de nacht aankondigde kwam sneller dan verwacht. We besloten om de tocht iets vroeger te onderbreken en zochten een hotelletje in Lone Pine.

USA-15-4

Het viel ons meteen op dat dit een stadje was waar heel veel leven inzat. Quasi op iedere hoek zag je mensen staan, de straat was gevuld met cafeetjes en restaurantjes waar aardig wat volk binnen zat. We hadden snel door dat de zoektocht naar een vrije kamer geen gemakkelijke opgave ging worden. Uiteindelijk na een vijftal motels, hadden we eentje die nog één kamer vrij had. Veel keuze hadden we niet, dus we hebben het maar snel geboekt!

Aansluitend iets gaan eten in het Mexicaans restaurant schuinover het motel, om daarna de avond af te ronden in een cafeetje met een lokaal biertje. Morgen is opnieuw een dag dat ons terug een beetje dichter brengt bij onze eindbestemming, namelijk Los Angeles.

Leave a Reply